Jouw zomer


Jouw zomer

 Ik wil je benoemen
In een dichtregel
Of in een vers

Je verschijning verbloemen
Heel even je aanwezigheid
Laten rijmen
Op beelden en herinneringen

Ik wil je in één zin
Vatten
Een wereld voor ons tweeën
Scheppen

Ik wil jouw zomer,
in deze winter zijn

Passievrucht


Passievrucht

Sinds ik haar ken weet ik niet meer hoe laat het is.
Sinds haar komst let ik niet meer op de tijd.

Ik tel de dagen niet meer,
ik ken geen weken
noch weet ik welke maand het is.

Ik lijd weliswaar aan alzheimer en ben vergeetachtig,
maar haar zal ik nooit vergeten.

Ik was vroeger gek op snoep, nu meer op haar.
Ik ben in de war, ik stotter weer
Ik word stil, verlegen
en mijn ADHD is gereduceerd tot
het minimum wanneer ik haar stem hoor.

Ik zwijg en luister aandachtig naar haar stem
Hoe ze haar dag heeft beleefd en
hoe haar collega haar laatste dropje heeft gegeten
Ik luister,
niet omwille het verhaal,
ik luister omdat ik haar graag hoor praten

Mijn meisje, verlegen zoals ze ooit was,
praat nu over dropjes, snoep
en heeft het verdriet geruild voor een glimlach

Laten we stoppen zei ik laatst.
Te laat zei ze…
En we varen en vliegen en rijden door.
We weten niet waar het schip zal stranden.

Het doet er niet toe.
Ze lacht weer, ik kijk naar boven
en sluit dit voorlopig af met een glimlach; een traan.

Bedankt, zei ik.

In stilte bemind


In stilte bemind

Het land dat niet zingt

Niet danst

Geen vreugde kent

Het hart dat niet bemint

Niet sterft

Geen eb en vloed kent

Het hart dat niet valt

Niet verwart

Geen wonden kent

 

De zee die niet droomt

Niet vaart

Geen golven kent

De zee die niet wint

Niet strandt

Geen kleur bekent

Onvoltooid


Onvoltooid

Nu we elkaar niet meer spreken
geen brief meer schrijven
gesprekken anders verlopen
en het begin
het einde verraadt

Nu de woorden anders klinken
in je afwezigheid weerklinken
en de smaak van het heden
anders dan ik gedacht heb
in je verhalen kan vinden

Nu het snel donker wordt
en nergens overgaat
de bloemen verwelken op straat
opzoek naar geluk
in een envelop, fles of blik

Nu het niet meer over jou gaat
noch over mij

 

ELMootjes

Leer me


Leer me

Leer me om van jou te houden

Nu ik deze strijd dreig te verliezen

Leer me hoe ik van jou kan zijn

Nu ik elders wil zijn

Leer me het alfabet van de liefde

Om jou met woorden te tekenen

En jou in mijn verbeelding te laten

Schitteren op de dansvloer van het leven

Leer me alles over het heden

En laat me alles uit het verleden

Samen met jou vergeten

Jonge bloem


Jonge bloem,

Als het morgen over is 

En de hemel om jouw gemis

Weent

En de ochtend het volgende 

over jou verhaalt:

Een jonge, tere bloem

In de wildernis

Schitterend

Gebroken

Als het morgen dan over is 

En de hemel je mist

Jou, uit de mooiste tuinen

Plukt

En ik om jou ween

Van verdriet breek

Als het morgen over is

Dan wil ik bij jou zijn

In de hemel

Mijn jonge, tere bloem.

ELMootjes

Vluchteling in de liefde


Vluchteling in de liefde

Mag ik het zeggen
In je oor fluisteren
Dichtbij jou komen
Schuilen

In je dromen vluchten
Kijken naar de hemel
Naar de sterren en in
Jouw ogen verdrinken

Mag ik het zeggen
In je oor fluisteren
Dichtbij jou komen
Schuilen

Van geluk spreken
In je armen vallen
Oceanen huilen,
Als regendruppel
Breken

Mag ik het zeggen,
Jou beminnen
Onder de hemel
vol sterren

Verdwalen in het
Onbekende en
Een vluchteling in
De liefde bij jou eindigen

ELMootjes  ©

 

Aan de grens van de schemering


ELMOOTJES

Aan de grens van de schemering

In alle stilte
Keken we kortstondig elkaar aan
Ofschoon je daar stond
In je alle mooiste vernis gehuld bent
Wilden de snaren van mijn hart
Geen wijsje voor je spelen
Noch het vrolijke rijmpje: ik en jij
Evenmin het bittere rijmpje: zonder mekaar

Niets.
Maar dan ook niets kwam ter sprake
Maar als blikken thans konden doden
Dan konden onze blikken waarlijk fungeren
Als onze gulzige lippen op mekaar van weleer

Alleen vond ik het verheerlijkt
Om je gedag uitgedrukt in een traan
Met mijn traan te mogen gedag zeggen
In alle stilte
Oogjes toe
En de rivier van droefenis
Moge weer stromen

Bij de dageraad ademde de stilte
Bittere, onbeantwoorde vragen
Toen ik in mijn koffer der herinneringen
Tussen al die nietszeggende stukken
Je kinderlijke onschuld terugvond

Ondanks alles schrijf ik wenend:
Ik heb je altijd lief
En leef ik
Aan de grens…

View original post 9 woorden meer

De laatste woorden…


De laatste woorden

Laat dit de laatste brief zijn
en na dit zal er geen andere
brief verstuurd worden naar
jouw adres

De gewoonte van je afwezigheid
wordt mij met de tijd moeilijk
ik verbaas me erover;
het verbaast me dat ik je nog mis

Mijn fout is dat ik als een kind gedroeg

en mijn dromen zich liet overheersen
vanaf nu zal ik elders
de snoep en het ijs zelf kopen
zonder smaak,
om niet herinnerd te worden
aan die dag

Jouw woorden aan de telefoon
hadden nagels die mijn rug,
ooit masseerden;
jouw woorden waren van zijde
van de zachtste lakens waar
ik dromerig op sliep en verder
en nu zonder je stem
doen de herinneringen
aan jouw gesprekken mij pijn,
pijn die ik niet meer wil verdragen
en niet meer mee kan dragen

Maar de regen kunnen we niet trotseren
ik weet niet of na vandaag de regen
uit de blauwe hemel valt
als de druppels op je wangen;
ik weet niet meer hoe je ogen eruit zagen
ik weet niet meer hoe je afscheid neemt
van een dierbare persoon, zoals jij

Laat dit de laatste woorden zijn
en laat de mooie witte duiven vrij
rondvliegen naar de hemel
laat mij door je straten rondlopen
zonder dat ik naar boven hoef te kijken
om je te zien
ik laat je in mijn dromen voortbestaan
Laat dit de laatste woorden zijn

ELMootjes

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: